مادر...
مادر...
واژهای غریب و در عین حال نشسته در عمق قلب هر انسان.
غریب از آن جهت که شناخت عظمت و عمق وجودی مادر، برایمان ناممکن است؛
و نشسته در عمق قلب هر انسان، از آن سو که محبتی که مادر به فرزندانش ارزانی میدارد، همچون بارقهای از نور، عمق قلب انسان را سرشار از روشنایی و حرارت میکند.
باشد که قدردان لحظه لحظهی با مادر بودنمان باشیم و اگر از دستش دادهایم، به یاد روزهای گذشته خوب با مادر بودن، برای شادیاش فاتحهای نثار کنیم.
+ نوشته شده در شنبه یکم تیر ۱۳۹۲ ساعت ۸:۴ ب.ظ توسط آرمين
|